Terapeuta NDT-Bobath przeprowadza tzw. wspomagania, oddziałuje w ten sposób bezpośrednio poprzez swoje dłonie na ciało pacjenta.

Dzięki bezpośredniemu kontaktowi przez ręce terapeuty możliwa jest jednoczesna ocena napięcia mięśniowego, jego zmiany podczas ruchu, kontrolowanie przebiegu ruchu, jego zapoczątkowanie i następnie torowanie prawidłowej aktywności.

Oznacza to, że ćwiczony ruch powinien być możliwie zbliżony do prawidłowego ruchu. Plan postępowania terapeutycznego w tej metodzie ustalany jest dla każdego dziecka indywidualnie i dostosowany do jego możliwości i potrzeb.

Bardzo ważnym elementem metody NDT-Bobath jest instruktaż rodziców, który dotyczy pielęgnacji, postępowania w sytuacjach codziennych, zabawy nakierowanej na rozwój umiejętności adekwatnych do wieku, organizacji otoczenia, w którym przebywa dziecko, tak by pełniło funkcję stymulującą rozwój.

Metoda PNF (Proprioceptiv Neuromuscular Facilitation) - w tłumaczeniu torowanie nerwowo-mięśniowe. Ćwiczenia mają na celu zwiększyć siłę mięśni i zakres ruchów.

Ruchy stosowane w tej metodzie są zgodne z naturalną pracą mięśni i stawów. Każdy ruch odbywa się w trzech płaszczyznach, co wymusza zaangażowanie do pracy maksymalnej ilości włókien mięśniowych.

Koncepcja ta zakłada pozytywne nastawienie do pacjenta oraz jego problemu, globalne jego postrzeganie.

Zastosowanie metody PNF

Wady postawy
- Mózgowe porażenie dziecięce
- Kręcz szyi, kręcz karku
- Uszkodzenie splotu ramiennego
- Przepuklina oponowo- rdzeniowa
- Rozszczep kręgosłupa
- Choroby neurologiczne, ortopedyczne
- Choroby o podłożu genetycznym
- Dystrofie mięśniowe

Terapia SI odbywa się po przeprowadzeniu diagnozy Integracji Sensorycznej, która ma na celu ocenę przebiegu procesów sensorycznych i wskazanie obszarów i rodzajów zaburzeń. Diagnoza jest podstawą do dalszej terapii. (czytaj: Diagnoza Integracji Sensorycznej)

Terapia ma postać "naukowej zabawy" i polega na właściwym dawkowaniu odpowiednich bodźców sensorycznych, a także dostosowaniu ćwiczeń do wieku dziecka, tak by były w zgodzie z poszczególnymi krytycznymi okresami rozwojowymi. Dziecko staje przed zadaniami, które nie są dla niego ani zbyt łatwe, ani zbyt trudne, czyli stanowią wyzwanie, któremu można sprostać.

Zajęcia odbywają się w specjalnie przystosowanej sali wyposażonej w specjalistyczny sprzęt do terapii. Sama terapia nie jest wyuczonym i stale powtarzanym schematem ćwiczeń, ale " sztuką ciągłej analizy zachowania dziecka i permanentnego doboru i modyfikacji stosowanych zadań".

Sprawność rąk pozwala dziecku w pełni realizować podjęte przedsięwzięcia. Wpływa również na rozwój mowy, ponieważ stymulacja dłoni pobudza pośrednio ośrodek mowy w mózgu.

Terapia Ręki ma na celu usprawnianie tzw. małej motoryki, czyli precyzyjnych ruchów dłoni i palców, jak również dostarczania wrażeń dotykowych i poznawania dzięki nim różnych kształtów, struktur materiałów oraz nabywanie umiejętności ich rozróżniania.

Terapia polega na wykonywaniu ćwiczeń i zabaw, które rozwijają sprawność ruchową dłoni dziecka, umiejętność chwytu oraz koordynację pomiędzy dłońmi.

Bardzo ważna w pracy nad trudnościami manualnymi dziecka jest koncentracja na rozwoju całego ciała, a nie tylko ręki.

Terapia ręki uczy cierpliwości i stymuluje koncentrację uwagi. Ćwiczenia dobierane są indywidualnie do potrzeb i sprawności każdego dziecka, a poprzedza je diagnoza, która jest podstawą pozwalającą wytyczyć cele (dalsze i bliższe) oraz przygotować indywidualnie dobrany plan terapii dla danego dziecka.